Het ‘Big House’ is groots, indrukwekkend en prachtig en wordt algemeen beschouwd als een juweel in het Ierse landschap van vandaag. Desondanks is de relatie tussen het landhuis en de staat al lang complex en genuanceerd. Huizen zoals Castletown, Mote Park en Shanbally Castle hebben sinds de oprichting van de Vrijstaat te maken gehad met soms onoverkomelijke bedreigingen voor hun voortbestaan. Tegen de achtergrond van burgeroorlog en sociale onrust was de prille regering van 1922 niet bereid om de lastige geschenken van deze extravagante maar ineffectieve ‘witte olifanten’ te accepteren in een tijd waarin een groot deel van de bevolking in armoede leefde. Van de jaren 1920 tot de jaren 1970 werden honderden voormalige landhuisresidenties – vaak gezien als symbolen van Britse onderdrukking – verkocht, gesloopt of gewoonweg aan hun lot overgelaten. Ondanks de aanzienlijke verandering die plaatsvond in de perceptie van deze huizen als onderdeel van het nationaal erfgoed, is de relatie tussen de staat na de onafhankelijkheid en het landhuis tot op heden niet in detail onderzocht. Aan de hand van voorheen ongebruikte overheidsdocumenten illustreert White Elephants de complexe houding van politici als Erskine Childers, Sean Moylan en Charles J. Haughey ten opzichte van het landhuis en de cruciale rol van hoge ambtenaren bij het bepalen van hun lot. De acties van het Bureau voor Openbare Werken en de Landcommissie worden hier geanalyseerd en afgewogen, terwijl de gevolgen van de landverdeling en de vervreemding van de Anglo-Ierse klasse worden bekeken door de vaak onthullende lens van de dossiers van het ministerie van de Taoiseach en het ministerie van Financiën. Deze voorheen onontgonnen bronnen onthullen de meer persoonlijke geschiedenis en houdingen achter beslissingen voor sloop of redding. Licht beschadigde stofomslag.