In een jazzbar in New York City kijkt en luistert, op de laatste avond van
1937, Katey Kontent naar een kwartet, omdat ze het zich niet kon veroorloven een heel orkest te zien en
waren er bepaalde dingen die ze al wist: hoe je de bioscoop binnensluipt en zijden kousen steelt bij
Bendel’s, hoe je tachtig woorden per minuut typt, vijfduizend per uur, en negen miljoen per jaar en dat
als je je nog kunt verliezen in een Dickens-roman, alles goed komt. Aan het eind van het jaar zal ze
geleerd hebben: hoe te leven als een roodharige en aan te dringen op het allerbeste, dat toevallige
ontmoetingen voorbestemd kunnen zijn, het woord ‘ja’ een vergif kan zijn en tenslotte dat rijkdom in
armoe kan veranderen binnen een hartslag.