Arthur Danto heeft Lynn Saville omschreven als New Yorks antwoord op Eugène Atget, omdat ze “aan het einde van de dag door haar stad sluipt en stukjes van het verleden in het heden oppikt, net voordat ze door de schaduwen worden opgeslokt.” Voor de monografie Dark City, richtte Saville zich op leegstaande ruimtes – gesloten winkelpuien, steegjes, lege reclameborden, braakliggende terreinen – met af en toe een spookachtige figuur die door het beeld haast. Saville werkte in de schemering en bij zonsopgang met een middenformaatcamera (waarbij ze snel haar statief opstelde om geen aandacht van de politie te trekken) en legde drukke stadsstraten vast die ontvolkt en leeg waren, industriële ruimtes en winkelpuien die stil waren geworden. Kleur en licht komen van de lucht, straatlantaarns, neonreclames of bewakingsverlichting. De beelden in Dark City lijken buitenaards, maar vertellen ook een meer pragmatisch verhaal over het veranderende stedelijke landschap: leegstand als gevolg van de financiële crisis en bouwprojecten die worden gestimuleerd door economisch herstel, gentrificatie en ontwikkeling.