Tegen de 18e eeuw was het Mughal-rijk ver voorbij zijn zogenaamde gouden eeuw. De controle over het Indiase subcontinent werd in toenemende mate bedreigd door regionale Indiase staten, evenals door het oprukkende Britse Rijk. Als reactie op een snel veranderend sociaal-politiek landschap, gebruikten de Mughal-keizers architectuur om hun illustere verleden en culturele
autoriteit op het toneel te benutten voor een hedendaags publiek. Chanchal Dadlani biedt de eerste diepgaande blik op dezecruciale periode in de architectuurgeschiedenis. Het boek bespreekt een rijk scala aan gebouwde vormen en stedelijke ruimtes – van grote keizerlijke moskeeën tot de drukke verkeersaders van Delhi – en werpt licht op lang over het hoofd geziene gebouwen. Het onderzoekt ook representaties van architecturale monumenten die circuleerden in de vorm van bouwplannen, manuscripten en ansichtkaarten.