De paleizen van Poesjkin of de sloppenwijken van Dostojevski? Menig hedendaagse bezoeker van Sint-Petersburg denkt aan één van deze beelden, of waarschijnlijk aan beide, wanneer hij of zij voet zet in dit decorachtige decor van enkele van ’s werelds meest gekoesterde literaire meesterwerken. Wat ze over het hoofd zien is het uitgestrekte onbekende gebied ertussenin. In Mapping St. Petersburg traceert Julie Buckler de evolutie van de voormalige hoofdstad van Rusland van een “conceptuele hiërarchie” naar een levend cultureel systeem – een topografie die niet alleen tot uitdrukking komt in de fysieke structuren van de stad, maar ook in de literaire teksten die haar hebben helpen creëren. Door de voorkeur te geven aan niet-canonieke werken en “onderbeschreven ruimten” probeert Buckler de literaire monumentalisering van Sint-Petersburg te herzien – waarbij Poesjkin en Dostojevski twee traditionele, zij het tegengestelde perspectieven vertegenwoordigen – om een buitenstaander een rijker, minder bekend stedelijk landschap te bieden. Ze bekijkt deze grootse stad, het product van de ambitieuze visie van Peter de Grote, niet alleen als een geografische entiteit maar ook als een netwerk van genres die historische en culturele betekenis dragen. We ontdekken de drukke, rommelige “middenweg” van deze hybride stad via een ingewikkeld web van beschrijvingen in literaire werken; non-fictie geschriften zoals schetsen, feuilletons, memoires, brieven, essays, kritiek; en stadslegendes, overleveringen, liederen en sociale gebruiken – die allemaal karakter en diepte toevoegen aan deze gerenoveerde keizerlijke stad.