De mens is in wezen een migrerende soort, meer nog dan enig ander landzoogdier. Gedurende het grootste deel van ons bestaan waren we allemaal nomaden, en sommigen van ons zijn dat nog steeds. Huizen en permanente nederzettingen zijn een relatief recente ontwikkeling – die iets meer dan twaalfduizend jaar teruggaat. Grenzen en paspoorten zijn van veel recentere datum. Van de Neanderthalers, Alexander de Grote, Christoffel Columbus en Pocahontas tot de Afrikaanse slavenhandel, Fu Manchu en Barack Obama:Het boek laat ons zien dat we de voorwaarden van het hedendaagse debat over migratie alleen kunnen herdefiniëren door te begrijpen hoe migratie en migranten in het verleden werden gezien. Het boek biedt ons een alternatieve wereldgeschiedenis, waarin migratie weer centraal staat in het menselijke verhaal. En waarin mensen om allerlei redenen migreren: niet alleen vanwege burgeroorlog, armoede of klimaatverandering, maar ook uit nieuwsgierigheid en avontuurszin. Bij aankomst wordt van migranten verwacht dat ze zich aanpassen, maar worden ze ook aangemoedigd om hun eigen identiteit te behouden; om hun erfgoed te verdedigen en een nieuw erfgoed aan te nemen. Ze zijn minder dan menselijk en meer dan menselijk; geromantiseerd en veroordeeld, bewonderd en verafschuwd. Deze publicatie laat ons zien dat dit geen nieuw verhaal is; dit is de geschiedenis van ons allemaal, onderdeel van ieders achtergrondverhaal – zowel voor degenen die zichzelf als migrant beschouwen als voor degenen die dat niet doen. Tekst in het Engels.