NeoHooDoo, een term die in 1970 door de dichter Ishmael Reed werd bedacht, staat voor de beoefening van rituelen, folklore en spiritualiteit in het Amerikaanse continent buiten het kader van het christendom en de georganiseerde religie. De voortbestaan van deze eeuwenoude tradities van magie en genezing vormt het unieke aandachtspunt van dit boek. Door te onderzoeken hoe spiritualiteit kunstenaars aan het einde van de 20e eeuw beïnvloedde en door een intergenerationele groep kunstenaars uit Noord-, Midden- en Zuid-Amerika samen te brengen, onthult NeoHooDoo de bredere implicaties van geritualiseerde praktijken in de hedendaagse kunst. Dit boek onderzoekt het werk van drieëndertig kunstenaars – waaronder Jimmie Durham, David Hammons, José Bedia, Rebecca Belmore en James Lee Byars – die in de jaren zeventig en tachtig rituele praktijken gingen toepassen als een manier om aspecten van hun culturele erfgoed te herinterpreteren. Ook jongere kunstenaars zoals Tania Bruguera en Michael Joo blijken te hebben geput uit de iconografie van het ritueel. De originele essays, die variëren van het artistieke gebruik van het ritueel als een vorm van therapie, catharsis of politieke kritiek, worden aangevuld met bijdragen van de belangrijkste inspiratiebronnen van NeoHooDoo: Robert Farris Thompson, Ishmael Reed en Quincy Troupe.