Onder de grote schilders was Vincent van Gogh (1853-90) hoogst ongebruikelijk ook een bedreven schrijver. Zijn brieven geven zowel een uniek zelfportret als een levendig beeld van het hedendaagse culturele leven. Van Gogh komt naar voren als een complexe maar boeiende persoonlijkheid, die met uiterste integriteit worstelt om zijn artistieke bestemming te vervullen. Ondanks het bekende beeld van Van Gogh als een asociale gek die stierf als martelaar voor zijn kunst, was zijn bewogen leven rijk aan vriendschappen en genereuze passies. In zijn brieven ontdekken we de humanitaire en religieuze doelen die hij omarmde, zijn fascinatie voor de Franse Revolutie, zijn streven naar God en ethische idealen, zijn wanhopige verkering met zijn nicht Kee Vos en zijn grotendeels mislukte zoektocht naar liefde. Dit alles, suggereert De Leeuw, haalt een aantal van de mythes rond Van Gogh en zijn carrière onderuit, maar brengt ons de hint voor ogen als een mens van vlees en bloed, een individu met een immense pathos en spirituele diepgang. Misschien nog ontroerender is dat deze brieven zijn voortdurende conflicten als schilder belichten, verscheurd tussen realisme, symbolisme en abstractie; tussen landschap en portret; tussen zijn verlangen om het boerenleven weer te geven en de opwindende afleidingen van de stad; tussen zijn geheimzinnige veelzijdigheid als schetser en zijn ideaal van het voltooide tableau op ware grootte.