Gedurende onze hele geschiedenis heeft de mens altijd gezocht naar nieuwe manieren om informatie te delen. Deze aangeboren drang leidde tot het ontstaan van het schrijven op rotswanden van grotten en sarcofagen of het kerven in kleitabletten. Maar het wast was met de komst van papyrus dat de mogelijkheid om informatie vast te leggen en door te geven explodeerde, waardoor voor het eerst in de menselijke geschiedenis een uitwisseling van ideeën mogelijk werd, vanaf de oevers van de Nijl tot in hetMiddellandse Zeegebied – en de beschaafde wereld. In dit boek kijkt Gaudet naar deze cruciale overgang naar papier, dat meer dan 4000 jaar lang het meest gebruikte informatiemedium ter wereld zou worden. Papyrus is verre van breekbaar en is een bijzonder duurzaam schrijfmedium: boeken en documenten in de oudheid en de middeleeuwen hadden een gebruiksduur van honderden jaren. Dankzij deze duurzaamheid konden zaken als de beroemde Nag Hammadi codices uit de derde en vierde eeuw overleven. Het verhaal van dit materiaal, dat zowel door geleerden als koningen werd gewaardeerd, laat zien hoe communicatie op papier meer is dan een overblijfsel van ons verleden, maar een sleutel tot het begrijpen van hoe ideeën en informatie de mensheid vormgaven in zowel de oude als de vroegmoderne wereld.