De zomer van 1939 was een episch keerpunt voor Amerika, een kort intermezzo tussen de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog. Het was het laatste seizoen van ongebreidelde hoop op vrede en welvaart; tegen Labor Day waren de nazi’s al in Polen. En niets zou deze ommekeer van uitgesproken optimisme naar angst en vrees beter symboliseren dan de Wereldtentoonstelling van 1939 in New York. De Wereldtentoonstelling, een schitterende visie op de toekomst, introduceerde televisie, de fax, nylon en tl-verlichting. De ‘World of Tomorrow’, zoals het werd genoemd, was een droomstad gebouwd op een beruchte vuilnisbelt – de beruchte asbergen uit The Great Gatsby. Toch zouden deze hooggestemde dromen binnen slechts twee jaar in duigen vallen. Te midden van het drama van de Wereldtentoonstelling zouden vier mannen strijden tegen het naderende wereldwijde geweld. Albert Einstein, een levenslang pacifist, zou zijn overtuigingen als nooit tevoren in twijfel gaan trekken. Vanuit zijn zomerhuis op Long Island ondertekende hij een reeks brieven aan president Roosevelt waarin hij aandrong op de ontwikkeling van een atoombom – een daad die hij later zou omschrijven als ‘de enige grote fout in mijn leven’. Grover Whalen, de voorzitter van de Wereldtentoonstelling, probeerde tevergeefs de dictators Benito Mussolini en Joseph Stalin voor zich te winnen, in de overtuiging dat zijn utopische visie de kracht had om een einde te maken aan hun waanzin. En twee rechercheurs van de politie van New York City, Joe Lynch en Freddy Socha, die waren ingezet om een reeks bommeldingen en explosies te onderzoeken die de stad al maandenlang in angst hielden, zouden op de Wereldtentoonstelling een ontmoeting met het lot hebben: in de zomer van 1940 zou, in een huiveringwekkende voorbode van wat komen zou, het terrorisme zijn intrede doen op Amerikaanse bodem – en op het terrein van de Wereldtentoonstelling.