Met de publicatie van ‘On the Origin of Species’ werd Charles Darwin, geprezen als de man die „de evolutie ontdekte”, opgenomen in het pantheon van grote wetenschappelijke denkers, naast Galileo, Copernicus en Newton. De vooraanstaande schrijver A. N. Wilson trekt deze al lang heersende aanname in twijfel. Door Darwin en zijn ideeën in hun context te plaatsen, werpt hij een baanbrekende, kritische blik op deze gerespecteerde figuur uit de moderne wetenschap. In dit prachtig geschreven, uiterst erudiete portret betoogt Wilson dat Darwin geen originele wetenschappelijke denker was, maar een meedogenloze en vastberaden zelfpromotor die de vele grote wijzen wier ideeën hij in zijn boek verder uitwerkte, niet de eer gaf die hen toekwam. Bovendien stelt Wilson dat religie en het darwinisme veel meer gemeen hebben dan op het eerste gezicht lijkt, want het aanvaarden van Darwins theorie vergt een behoorlijk grote sprong in het diepe. Gewapend met een buitengewone breedte aan kennis onderzoekt Wilson hoe Darwin en zijn theorie in hoge mate een product waren van hun tijd en omgeving. De ‘survival of the fittest’ was in werkelijkheid de overleving van middenklassegezinnen zoals de Darwins – leden van een relatief nieuwe economische klasse die profiteerden van de opkomende industriële revolutie ten koste van de arbeidersklasse. Volgens Darwins theorie was de ellendige toestand van de armen een gevolg van de natuur, niet van de hebzucht en verwaarlozing door de welgestelde klassen. In een paradigmaverschuivende conclusie suggereert Wilson dat het nog maar de vraag is of, naarmate deze klasse uitsterft, het darwinistische idee zal overleven, of dat het, net als andere Victoriaanse rages, een voetnoot in onze intellectuele geschiedenis zal worden. Tekst in het Engels.