Jan Ladislav Dussek stond tijdens zijn leven bekend als piano- en glasharmonicavirtuoos en er werd gezegd dat hij een van de eersten was die de pianoforte liet zingen. Deze opname, het tweede deel met pianosonates van deze Boheemse componist, ontleent zijn speciale aantrekkingskracht aan de gezamenlijke presentatie van een vroege sonate en de laatste bijdrage van de componist aan dit genre. Dussek componeerde zijn drie Sonates op. 9 tijdens zijn jaren als rondreizend piano- en glasharmonicavirtuoos. Het is geen verzameling die zonder rijm of reden bij elkaar is gezet, maar een zorgvuldig opgebouwde cyclus. Op twee na zijn alle delen gebonden aan het sonateprincipe en als geheel weten ze ons te boeien met hun veelzijdigheid, contrasten binnen een korte ruimte binnen de formele delen en veelkleurige virtuositeit. Dusseks op. 77, L’invocation, meer dan twintig jaar later gecomponeerd, heeft vier uitgebreide delen, is bijna een half uur lang en documenteert op indrukwekkende wijze de opkomst van het pianosonategenre tot de status van een geëmancipeerd en geïndividualiseerd solowerk.