In de afgelopen 50 jaar heeft de Italiaanse filmindustrie een opmerkelijk aantal bekroonde internationale arthouse-hits geproduceerd, waaronder Cinema Paradiso en Life Is Beautiful. Ondanks deze successen bevindt de Italiaanse film zich in een crisis: de kaartverkoop voor binnenlandse films, die in de jaren tachtig kelderde, begint zich nu pas te herstellen; de deregulering van de televisie heeft geleid tot een populaire cultuur die grotendeels afhankelijk is van Amerikaanse programma’s; en met het overlijden van een hele generatie briljante auteurs – Rossellini, Viscounti, Pasolini, Antonioni en Fellini – is de revolutionaire impuls verdwenen die het Italiaanse filmmaken sinds de Tweede Wereldoorlog had gekenmerkt. In After Fellini stelt Millicent Marcus dat aan het eind van de jaren 1980 en in de jaren 1990 een nieuwe golf Italiaanse filmmakers deze obstakels heeft overwonnen en het belang van Italië in de wereldcinema opnieuw heeft bevestigd. Aan de hand van diepgaande kritieken op veelgeprezen films als The Last Emperor, Caro Diario en Stolen Children, maar ook op het immens populaire Cinema Paradiso en Life Is Beautiful, laat Marcus zien hoe de huidige auteurs zowel de verschuivende sociale, politieke en culturele identiteit van Italië hebben weerspiegeld als zich ertegen hebben verzet, en hoe ze een oeuvre hebben gecreëerd dat een nieuw begin inluidt voor de Italiaanse cinema.