De werken in deze collectie komen uit het genre van de concertduo’s, die oorspronkelijk bedoeld waren als paradepaardjes voor de virtuositeit van Nicolò Paganini en zijn opvolgers in de Frans-Belgische vioolschool, in het bijzonder Henry Vieuxtemps. Hij en Louise Farrenc zijn aantrekkelijke uitschieters in de chronologie van de Franse vioolsonates, die in 1877 begon met de première van Fauré’s eerste sonate en snel werd gevolgd door vergelijkbaar belangrijke werken van Saint-Saëns en Franck. Samen vormen deze drie werken een drie-eenheid die verbonden is door kenmerken die het karakter van de Franse vioolsonate als genre in de decennia daarna zouden bepalen: recitatiefsecties, cyclische vorm, modale technieken en orgelachtige pedaalpunten, vooral in de pianopartij – alle drie de componisten hadden een groot deel van hun carrière doorgebracht als titulair organist aan belangrijke Parijse kerken. Een verdere stimulans voor de stroom van vioolsonates uit Parijs in de eerste decennia van de 20e eeuw was de overvloed aan uitstekende vertolkers die hun thuis hadden gevonden in Parijs: vooral Pablo Sarasate, Eugène Ysaÿe, Georges Enescu en Jacques Thibaut. De Wagneriaanse schaduw over de werken van Roussel en Lekeu wordt weggenomen door Debussy’s late en kronkelende meesterwerk en vervolgens nog radicaler door Ravel met de lome, verleidelijke blues van zijn Sonate.